Skip directly to content

Muziekkamp

Naar editie 2015: We zijn naar Forrières geweest

Naar editie 2013: La Roche-en-Ardenne

Naar editie 2011: Oud-Heverlee

Naar editie jaren stillekes-2009

 

Om de twee jaar trekt de SCR-Jeugd op muziekkamp. Onder leiding van een gastdirigent wordt er gerepeteerd en op het einde van het kamp volgt een concert voor de ouders. En tussen de repetities doen we nog veel andere dingen. Een aantal prettig gestoorde dagen die niemand wil missen en die tot grote spijt van de deelnemers veel te snel gaan.


Editie 2019

Uiteraard gaan we in 2019 terug op kamp, wie heeft getwijfeld?! We hebben al geruchten gehoord dat het terug een ongelooflijk fantastische week gaat worden dus ... Schrijf je snel in. UPDATE: er zijn nog 7 plaatsen vrij die open staan voor alle jeugdige muzikanten, je hoeft dus helemaal geen lid te zijn of worden van SCR! Ken je dus nog iemand tussen 10 en pak weg 25 die een instrument speelt en nog niets te doen heeft die week: iedereen is welkom en wie wilt er nu niet mee op ons fantastisch kamp? Stuur gerust een mailtje naar jeugd@sintceciliarotselaar.be of schrijf je meteen in via https://jeugd.sintceciliarotselaar.be/content/inschrijving-muziekkamp-2019

 

Editie 2017: Terug Forrières :)

Vrijdag 21 juli was het eindelijk zo ver. Het moment waar iedereen twee jaar lang naar had uitgekeken, was eindelijk daar! Om 13u30 stond iedereen klaar met zijn rugzak, de bagage was ondertussen al onderweg richting Forrières. Om 13u42 stapten we op de trein richting Leuven, via  Ottignies en Jemelle kwamen we uiteindelijk rond 17u aan in Forrières.
Eens aangekomen in het huisje werd eerst iedereen naar zijn kamer geloodst en het slagwerk werd al uitgepakt vooraleer we aan het avondmaal begonnen. Ondertussen werd er ook kennis gemaakt met Thomas die meteen samen met de -16 jarige klarinetten de tafels mocht afruimen. Al snel bleek dat Thomas wel een echte goede en toffe dirigent ging zijn, en ook na de eerste repetitie had iedereen er nog het volste vertrouwen in! We lazen alle stukken van het uitdagende programma eens door en het werd snel duidelijk dat we ons wel een week zouden kunnen bezighouden.

 

Op zaterdag was het natuurlijk zover, iedereen werd aangenaam wakker gemaakt door de wekdienst… nu ja, aangenaam is relatief ;) Alleszins, de toon was gezet voor de komende dagen. Eens iedereen wakker was en zijn ontbijtje (+ Danone) had verorberd, konden we beginnen aan de repetities. Er werd veel vooruitgang geboekt en een lekker middagmaal was dus meer dan welkom! Ook de kookploeg had al hard gewerkt en we konden ‘s middags genieten van lekkere pannenkoeken! Na het middageten moest er natuurlijk ook kennis gemaakt worden met het zwembad, en het werd door zowat iedereen goedgekeurd! (Niet dat er veel veranderd was sinds 2015...) Toen iedereen weer droog was en een beetje ontspannen begonnen we aan de laatste repetitie van de dag. Na het eten werden de tafels afgeruimd en werd de eetzaal omgebouwd voor de klassieke kampquiz door Liesbet! De hersenen werden getest, iedereen haalde alles uit de kast en op het einde was het spannend, maar niemand kon op tegen het team … dat won :)

 

Zondag was het tijd om de stukken verder uit te kuisen,  de instrumentengroepen werden apart genomen, terwijl de rest zwom, wandelde, buiten speelde …
In de namiddag werd er tijd gemaakt voor een dorpsspel. Eerst werden we opgedeeld in 5 teams en na een korte uitleg vlogen we er meteen in! Vijf grote opdrachten waren voor ons verborgen in Forrières, die leverden getallen op waarmee we de uiteindelijke code konden kraken. Onder begeleiding van onze teamleden zochten we geblinddoekt naar puzzelstukken in het bos. We losten muzikale kruiswoordraadsels op en doorzochten de straten van Forrières naar antwoorden op de raadsels die we kregen. Op het kerkhof vonden we de oplossingen van een heleboel puzzels, waarna we nog pingpongballetjes uit water, bloem en passata visten om het laatste getal van onze code te verdienen. Wees maar zeker dat het plezant was!
Terug in het huisje was er nog net tijd voor een vieruurtje voor we aan de laatste repetitie van de dag begonnen. ‘s Avonds keken we nog naar The Incredibles om ons volledig in te kunnen leven in de muziek!

 

Maandag wakker worden was geen probleem. Nadat iedereen wakker was, werden we rechtstreeks het zwembad ingestuurd voor de aquagym. En met als afsluiter Altijd Zomer van de Sammy was iedereen goedgezind!
Het was ook de laatste dag dat er nog echt veel gerepeteerd werd, 2 repetities in de voormiddag en eentje in de namiddag. Maar er was natuurlijk ook weer iets anders voorzien om te doen, meerdere dingen zelfs! Het kamplied moest geschreven worden, en er werd al een goede basis gelegd op maandag maar ook dinsdag en zelfs woensdag zijn er verschillende mensen nog aan het schrijven geweest. Er was ook een knutselactiviteit voorzien: piñata’s maken. Deze werden mooi versierd en later in de week gevuld met snoep. De laatste activiteit waar we uit konden kiezen was presentatiefilmpjes maken voor tijdens het slotconcert! Dat leverde uiteraard een aantal hilarische bloopers op, niet geschikt voor publicatie… Na het eten en de laatste repetitie van de dag werd alles klaargezet voor de casinoavond. Je kon kiezen tussen poker, blackjack, hoger-lager, roulette, dobbelen … Maar er waren ook andere manieren om geld te verdienen: Karel had namelijk een gokkantoor geopend.

Elk half uur was er een paardenrace of kon je inzetten op de gekozen slachtoffers om te duelleren. Zo deden de slagwerkers onderling een hanengevecht, de kleinste klarinetten deden de limbo, de ouderen zaten om ter langst tegen de muur. Waar Arne op de vorige editie het duel van de dubbelslagen nog won, kon hij dit jaar niet op tegen de melodische skills van Yannick. Na een lekker dessertje (nee, het was niet altijd danone) was het hoog tijd om te gaan slapen!

 

Dinsdagochtend werden we eindelijk een beetje op een aangename manier gewekt met ‘Happy Birthday’. We hadden namelijk twee jarigen onder ons: Pieter werd 15 en Tobias 19 jaar! Opnieuw werd er in de voormiddag duchtig gerepeteerd, en de stukken begonnen beter en beter te klinken onder de vakkundige leiding van Thomas. Na de middag was er nog tijd om even aan het kamplied en de filmpjes te werken vooraleer we naar La Roche vertrokken voor een typische, avontuurlijke Ardennen-activiteit: we gingen klimmen op een hoogteparcours! Toen we aankwamen in de bossen, gaf instructeur Lionel elk van ons een harnas waardoor we niet zouden kunnen vallen. Gelukkig gaf hij ook nog wat uitleg (in het Frans, vertaald en gedemonstreerd door Cédric), waardoor we allemaal veilig aan het hoogteparcours konden beginnen. Er waren verschillende opties: een makkelijk, relatief laag parcours (dat voor sommigen onder ons al behoorlijk uitdagend was), een tyrolienne-parcours en een hoger sportief parcours dat eindigde met een sprong van 12 meter hoog. (Bijna) iedereen kon zijn hartje ophalen: zelfs degenen die aanvankelijk niet zoveel zin hadden om te klimmen, konden het niet laten om die tyroliennes toch maar eens uit te testen! Toen iedereen ongeveer alles had gedaan, was het tijd om te gaan schuilen voor de regen. Iedereen had zijn vieruurtje (rond 19u) dik verdiend, en toen het wat droger werd, vertrokken we terug naar Forrieres voor een broodmaaltijd. Na een rustigere activiteit (een paar spelletjes in de zetel), had de kookploeg nog een lekkere verjaardagstaart voorzien als dessert!

 

‘Eindelijk zon’ moet iedereen gedacht hebben toen ze woensdag werden wakker gemaakt. Na het ontbijt begonnen we aan de eerste repetitie van de dag, maar die werd al snel gestopt om alles naar buiten in het zonnetje te verplaatsen en daar verder te repeteren!
In de namiddag werd het kamplied eindelijk afgewerkt, en er werden nog extra filmpjes gemaakt. Maar de zon scheen nog steeds (wonder boven wonder) dus was het tijd voor waterspelletjes! Zo snel mogelijk zoveel mogelijk waterspelletjes winnen was het doel. na een kleine aanpassing van het spel ging alles vlot vooruit en het team van Helene won met een grote voorsprong!
Na het eten werd buiten baseball gespeeld terwijl binnen de escaperoom werd klaargezet, maar niemand wist wat we gingen doen. Pas toen we verdeeld werden in 2 teams en aan elkaar vast werden gemaakt werd duidelijk wat we gingen doen. We werden opgesloten in het huis en moesten zo snel mogelijk zien te ontsnappen. Er werd gepuzzeld, muziek geschreven, vragen opgelost, sudoku’s sneuvelden … Uiteindelijk werd het ook duidelijk dat niet iedereen aanwezig was: Yannick, Pieter-Jan, Karlien en Tobias zaten apart opgesloten en moesten eerst bevrijd worden vooraleer iedereen kon ontsnappen. Eens iedereen ontsnapt was en zijn dessertje op had, vertrokken we naar het bos voor de volgende opdracht: een nachtspel. De burgemeester van Forrières werd vorige nacht vermoord en naast zijn lijk werd een bebloed Jeugd t-shirt gevonden. De politie heeft ons gecontacteerd en we moesten onderling uitzoeken wie de dader was. Er waren een aantal getuigen met wie we konden praten nadat we een opdracht hadden gedaan. Uiteindelijk bleek dat Jonas de burgemeester had vermoord met een baseball bat bij ons op zolder.

 

De voorlaatste dag van het kamp begon wat later dan anders: na het nachtspel had iedereen natuurlijk wat meer nachtrust verdiend. Thomas liet ons echter niet op onze lauweren rusten: de allerlaatste repetitie was zeker niet de minste! De laatste fouten werden aangehaald en verbeterd, de laatste valse noten uitgestemd, het tempo van Star Trek en The Incredibles werd verhoogd naar een ongeziene snelheid… Toen Thomas EIN-DE-LIJK tevreden was, had de kookploeg lekkere gehaktballetjes met krieken voor ons klaarstaan. In de namiddag werd iedereen naar zijn kamer gestuurd om op te ruimen en wat uit te rusten (dat was nodig…) en beneden werd alles ingepakt en ingeladen om naar Marche-en-Famenne te vertrekken voor ons concert op verplaatsing. Toen we daar aankwamen, werd het slagwerk en het orkest opgesteld in een recordtijd. Iedereen kreeg ook een speciaal muziekkamp T-shirt, waarna we een knaller van een concert gaven aan een publiek dat voor een deel bestond uit vaste klanten en voor een deel uit lokale bevolking. Nog snel een groepsfoto na het concert en dan konden we weer huiswaarts vertrekken voor een overheerlijke barbecue! Hamburgers, worsten, kip, lookbroodjes, pasta, groentjes… Er was meer dan genoeg om onze hongerige magen te vullen op het laatste avondmaal van het muziekkamp. De laatste dag in Forrieres werd feestelijk afgesloten met een echte disco-poolparty. Iedereen trok zijn zwemkleren aan en in het disco-zwembad kon iedereen zich nog een keer laten gaan op klassiekers als Oya Lélé, Y.M.C.A. en Altijd Zomer.

 

Vrijdag was het al de laatste dag van het kamp, en die begon met de kamers leeg te maken en de valiezen terug te vullen. Daarna werd het lunchpakket voor ‘s middags gemaakt en vertrokken we al richting Jemelle, want daar moesten we om 10u26 op de trein zitten. Na een paar keer overstappen kwamen we rond 12u30 aan in Leuven, waar we dan eerst onze picknick hebben opgegeten vooraleer we op de trein richting Wezemaal stapten. En dan begon het allerlaatste spel van het muziekkamp. Het was een hele zoektocht van aan het station tot in de concordia. Onderweg werden er dan ook nog opdrachten voorzien waar we soms toch eventjes mee bezig waren. Uiteindelijk is iedereen zonder problemen in de Concordia geraakt en konden we ons voorbereiden op het slotconcert. Maar een concert spelen met een lege maag zou nogal moeilijk zijn, en aangezien de keuken is achtergebleven in Forrières hebben we maar pizza’s besteld!  De zaal was ondertussen volledig klaar, de beamer en het geluid waren getest … Kortom alles was klaar voor de raccord en daarna het slotconcert natuurlijk! Thomas zette tijdens de raccord nog de laatste puntjes op de “i” en iedereen was klaar om een spetterend concert geven. En of dat gelukt is! We speelden de pannen van het dak en iedereen was tevreden! Na het concert kon iedereen weer verbroederen met zijn familie, maar ook onder de jeugdmuzikanten werd er nog vrolijk nagepraat over dat geweldige kamp dat er alweer op zit. De vraag die na afloop van ieder kamp wordt gesteld: “Kunnen we niet elk jaar op muziekkamp gaan?”, hoorden we meer dan eens vallen. Een beetje later vertrok iedereen huiswaarts met een glimlach op het gezicht en één of ander Danone-product in de hand.

 

Kort samengevat: op muziekkamp naar Forrières, ja het waren toffe tijden!

 

Tot slot hebben we nog een woordje van dank voor een paar mensen. Ten eerste willen we de kookploeg uitgebreid bedanken voor de overheerlijke maaltijden die we elke dag op ons bord kregen. Guido, Josée, Liesbet, Dieter en Hans hebben dat fantastisch gedaan!

Ook onze muziekkamp-dirigent Thomas willen we niet vergeten: het waren supertoffe repetities en de concerten waren tot in de puntjes afgewerkt!

And last but not least: bedankt aan het muziekkamp-team en iedereen die mee heeft geholpen om er weer een onvergetelijk kamp van te maken!

 

Editie 2015: Forrières

Foto's muziekkamp 2015

Verslag in dichtvorm

 

In 2013 gingen we voor de tiende keer op muziekkamp en dat werd een super-de-luxe jubileumeditie: een hele week in de Ardennen. Ondertussen hebben we zitten tellen en ontdekten dat in 2015 het 15 jaar geleden is dat onze Jeugd werd opgericht. Heel 2015 werd dus een feestjaar. Reden genoeg om opnieuw een week in de zomer op kamp te gaan naar de Ardennen! Hier volgt weer een bloemlezing van onze blogberichten

 

Dag 1: Vrijdag 17 juli

 

 


Hallo allemaal Om 13:40 u verzamelden we, gepakt en gezakt, aan het station van Wezemaal. Nadat we een prachtig KBC-petje ontvingen, namen we de eerste groepsfoto van de week. En het kampavontuur begon al sneller dan verwacht. Na enkele overstappen in Leuven en Luik, kwamen we echter in een verkeerd station terecht. We hadden blijkbaar allemaal een zwaaiende Karlien gemist in Forrières en wouden toch liever het volgende station ook eens bezocht hebben. Tijdens het wachten op de trein terug, hebben we de mensen in het dorp geamuseerd met onze luidruchtige kennismakingsspelletjes. Een half uurtje later werden we na ons terugreisje opgewacht door auto’s om ons naar het verblijf te brengen. Na de verdeling van de kamers verorberden we bijna 10 broden. Vandaag waren de -16-jarigen van de klarinetten verantwoordelijk voor het opruimen van al het afval. Na 10 minuten samenwerken was het orkest opgesteld en begonnen we aan onze eerste repetitie waarin al de stukken al eens vlug werden doorgespeeld. Bij de pleinspelen 's avonds vlogen er mensen door de lucht, kropen ze door benen en werden er stoelen omvergegooid. De kookploeg voorzag ons nadien nog van een heerlijk dessertje, namelijk chocolade- en vanillepudding waarna de -16 jarigen in bed kropen. De ouderen doken nog even in het zwembad als afsluiter van de eerste kampdag.

Dag 2 - Zaterdag 18 juli

Traditioneel is de eerste volle dag een hevige repetitiedag. Van ’s ochtends tot ’s avonds liet Jan ons zwoegen in ons repetitiekot. Gelukkig was er de kookploeg die ons op tijd en stond kon voorzien van lekkere verfrissingen en versnaperingen. Tijdens de middag werd er ook wat tijd vrijgemaakt om even in het zwembad te duiken. Al sinds de middag roken we overal de heerlijke kookkunsten van onze fantastische koks. Op het menu stond kervelsoep en als hoofdgerecht kregen we kip met rijst en currysaus of zoetzure saus. We keken er de hele dag naar uit om dit ’s avonds op ons bord gepresenteerd te krijgen. Eens we de lekkere kip verorberd hadden, werden we door Liesbet getrakteerd op een UITDAGENDE quiz. De allerjongsten moesten de eer van hun ploeg verdedigen door hun kennis naar boven te halen zonder hulp van hun oudere ploeggenoten. Tijdens de pauze konden onze hersenen weer wat afkoelen met een lekker ijsje. De uitslag zijn we al lang vergeten, het belangrijkste was namelijk dat iedereen zich zeeeeeeeeeer goed geamuseerd heeft!

Dag 3 - Zondag 19 juli

Tim en Lene brachten  's ochtends een fantastisch slagwerkensemble van basdrum en koebel (samenstelling van het woord koe en bel, sommigen hebben de neiging om het te lezen als koebel zoals roebel...). Het gaf een fijne sfeer en aangenaam ochtendhumeursad Na lekkere boterhammen met spek en ei gingen we repeteren. Na een lange voormiddag hadden we de keuze tussen drie activiteiten: decoratie knutselen, presentatiefilmpjes opnemen/b

edenken en een tekst op het kamplied schrijven. 

 

Er werden details van instrumenten geschilderd (nog steeds te bewonderen in de Concordia), pompoms gemaakt in de jeugdkleuren, ... De tekst voor het kamplied werd redelijk snel verzonnen en uitgepast op het ritme.  Pepijn bedacht een filmpje op How To Train A Draigon en Tobias voor King Kong. De eerste opnames werden opgenomen en al snel was het tijd voor een volgende repetitie. Na de repetitie aten we een heerlijke komkommersoep gevolgd door spaghetti bolognaise! Tijdens de laatste repetitie van de dag oefenden we voor de eerste keer ons kamplied met alles er op en er aan! Als dessertje kregen we een puddinkje (nog niet van Danone) Nadien wandelden we naar de velden boven op de heuvel waar we een groot leuk spel speelden met allemaal ingewikkelde tekens. Na veel loop- en denkwerk was het donker geworden en tijd om te gaan slapen.

 

 

 

Dag 4 - maandag 20 juli

Jolien en Valerie kwamen vandaag een dag naar het muziekkamp en ze hadden een cadeautje bij (via Stefanie): 240 Actimellekes met kiwi smaak, 240 Chocoladepuddings en 384 Petit Gervaiskes! De desserts en vieruurtjes voor de komende dagen lagen direct vast. Ook 's ochtends konden de Danone producten niet ontbreken, iedereen moest er namelijk minstens 4 per dag eten om alles op te krijgen. 

Heel de voormiddag was het licht aan het regenen vandaag. Dat kon niet al te veel kwaad want het was toch heel de voormiddag repetitie. Iedereen hoopte natuurlijk wel dat het na de middag wat zou opklaren want we gingen namelijk een adventure programma volgen. Weer of geen weer, het was gereserveerd dus we vertrokken. Iedereen met een regenjas want het was nog aan het regenen onderweg. Eenmaal aangekomen was het net gestopt met regenen en vanaf dan werd het weer enkel maar beter en beter! Van timing gesproken. De adventure was trouwens heel leuk. Nadat iedereen een klilmgordel had aangedaan, werd de groep in twee gesplitst. De ouderen deden eerst een hoogteparcours terwijl de jongeren direct naar de Via Ferrata gingen. Een rotswand beklimmen, bijna loodrecht omhoog. Iedereen was uiteraard beveiligd maar er zijn geen valpartijen gebeurd. Nadat iedereen boven was, en sommigen hun eigen grenzen wat hadden verlegd, volgde er een deathride. Als slotactiviteit volgde er nog een vlottentocht. Per groepje van 4 moest er een vlot worden gebouwd en nadien werden er spelletjes op het vlot gespeeld zoals: wissel van plaats, wissel van vlot, race, ... Al de vlotten bleven drijven maar niet iedereen bracht het er helemaal droog vanaf. Andrei gooide zelfs zijn eigen schoenen in het water! Al was dat eerder doordat hij de afstand naar de oever verkeerd had ingeschat. 

Het was al laat toen we terugkwamen dus de worterpuree met chipolata smaakte des te meer. 's Avonds werd er nog naar How To Train Your Dragon gekeken, gezwommen en gezelschapsspelen gespeeld.

Dag 5 - dinsdag 21 juli

Vanochtend werden we natuurlijk gewekt met een live versie van de Brabançonne. We stonden iets vroeger op dan gewoonlijk want we werden al om 8u in het zwembad verwacht voor de aquagym. Nadien een feestelijk ontbijt op deze nationale feestdag met pistolets, rozijnenbrood, sandwichen, … In de voormiddag stond er een partiële repetitie op het programma. De houten repeteerden buiten in de zon met Inge, de kopers in de eetzaal met Liesbet en Jonas nam het slagwerk voor zijn rekening. Er was na de repetitie nog wat tijd over voor we gingen eten dus speelden we baseball met zijn allen en doken sommigen het zwembad in. Op deze 21 juli konden frietjes natuurlijk niet ontbreken en dus schotelde de kookploeg ons lekker stoofvlees met frietjes voor! Na de middag was het tijd voor het nationaal dorpsspel in Forrières. Na allerlei opdrachten uit te voeren (zoek een hardgekookt ei, klerenketting maken, Belgische euromunten verzamelen, Vive la Belgique roepen, …) kreeg de Jeugd een paar huizen als oplossing waar de prijs van het spel verstopt lag. We moesten aan elk huis de brabançonne in groep zingen en als we juist waren, kregen we de hoofdprijs. Na enkele hilarische taferelen bij de verkeerde huizen, kwamen we eindelijk bij het juiste huis. Het was het huisje waar de kookploeg verblijft en we kregen in de tuin allemaal ons vieruurtje. Een toffe namiddag met prachtig weer wat leidde tot enkele verbrandde gezichten/armen/nekken... ! Na de croque-monsieurs toch nog eens repeteren en dan reden we naar Marche-en-famenne waar we gingen kijken naar de grote vuurwerkshow kijken ter ere van de nationale feestdag. Mooi vuurwerk en luide knallen! Ten slotte volgt er nog een heus nachtspel in een pikdonker bos terwijl niemand van de jeugd wist dat er nog een nachtspel volgde. Onderweg naar het bos moesten we wel nog even uitwijken voor enkele everzwijnen op de weg. Om 1u30 vertrokken we dan terug naar onze verblijfplaats. Ondanks het feit dat de jongsten zelf uitschreeuwden dat ze helemaal niet moe waren, was het toch snel stil in de kamers. De ouderen bleven nog enkele uren in de zetels beneden. 

Dag 6 - woensdag 22 juli

Vandaag werden we later gewekt dan normaal door het onverwachte nachtspel dat nogal lang had geduurd. Bij het ontbijt konden ook de Danoontjes niet ontbreken. Daarna een repetitie waarin we een paar stukken nog voor de laatste keer goed repeteerden voor het concert van donderdag. Tijdens het middag aten we lekkere wentelteefjes met suiker (of suiker met wentelteefjes voor sommigen). Daarna 3 uur vrije activiteit waarin we filmpjes maakten of zwommen,... Het vieruurtje was zoals verwacht ook iets van Danone. Nog een repetitie en daarna avondeten. Het bestond uit kroketjes, kalkoen en groenten: wat een feestmaaltijd. De avondactiviteit was een casinoavond die bestond uit poker, roulette, black jack,… en hoger lager die later gesloten werd omdat er niemand meer kwam. De winnaars waren Thomas bij min 16 jaar en Karel die uiteindelijk duizenden euro’s had gewonnen bij het pokeren. Tijdens de avond ook nog eens Danone als dessert. Nadat de -16 jarigen moesten gaan slapen gingen de ouderen nog even door met een pokertoernooi.

Dag 7 - donderdag 23 juli

Vandaag was onze laatste volledige dag op kamp: “Oooooooooooh!”. We hebben onze muzikale talenten dan ook maar gewekt met een concert van wereldformaat! Het fantastische duet tussen de cymbalen en de triangel toverde een ochtendglimlach op ieders gelaat. De geur van gebakken eieren en spek hadden enkel maar positieve effecten, veel lekkers op iedereens bord en een vrouw die naar buiten moest lopen, waardoor de dirigent van een rustig ontbijt kon genieten.

Na het ontbijt mochten we weer een nieuw talent van wereldklasse ontvangen. We werden deze ochtend versterkt op de repetitie door een hoornist van de Koninklijke muziekkapel van de Belgische luchtmacht, net overgevlogen van de defilé van Brussel, maar helemaal klaar om de strijd aan te gaan met King Kong en andere gevaren! Natuurlijk ontvingen we hem met een applaus van jewelste. De muziekstukken werden nog eens grondig nagekeken, maar door het tempo hiervan vlogen er enkele fluiten uit de bocht. Gevolg: een aantal extra losse vijzen en kurken. Gelukkig hadden we een Super-Inge bij om deze fluiten te repareren.

Middagmaal: 2 ballen de man! Volgens Inge dan toch, voor al de rest van de kampgangers was er gelukkig ook overheerlijke soep die gevolgd werd door lekkere kriekjes met balletjes (of voor sommigen ook appelmoes). Na dit lekkere krachtvoer en onder het motto 3x is scheepsrecht, moesten we natuurlijk nog een derde muzikaal wapenfeit waarmaken, dus trokken we net zoals 2 jaar geleden terug naar La Roche-en-Ardenne om daar een fantastisch concert neer te zetten (de ideale try-out van ons concert voor het belangrijkste publiek van morgen, hoewel we toch al wat enthousiaste fans zijn tegen gekomen). De weersvoorspellingen waren niet zo extreem super, maar onze muzikale klanken hebben er toch voor gezorgd dat de zon weer mooi ging schijnen (tot frustratie van enkele zweterige muzikanten misschien, maar dat nemen we er dan weer bij!). Gelukkig hadden ze allemaal een muziekkamp-tshirt met bijhorende zonnebril bijgekregen zodat ze toch hun partituren konden lezen ondanks het felle zonlicht.


Om ons te belonen voor dit uitstekende concert stond er een heerlijke BBQ klaar, de bestelling hadden we op voorhand al doorgegeven en sommigen hun ogen bleken groter dan hun buikje (hoewel mij dat bij mijn vrouwelijke wederhelft zeer sterk lijkt…). Als dessert hadden we heel veel geluk, er was een reuze taart voorzien. Waarom hoor ik u denken… 1 van onze fantastische eerste klarinettisten was jarig: Hanne Beyens! We zongen een fantastische Happy Birthday en staken nadien het kampvuur aan. 

Sommigen genoten van het kampvuur, anderen gingen nog enkele uren dobberen in de Jacuzzi of even in het zwembad. De laatste filmpjes werden nog opgenomen en nadien moest alles nog gemonteerd worden. Onder het toeziend oog van duizenden vliegen en met ondersteuning van Danone was alles net klaar toen de uitgeslapen jeugd, beneden kwam aanschuiven voor het ontbijt... 

Dag 8 - Vrijdag 24 juli

 

 

Voor het eerst werden we relatief rustig gewekt: reden? Al het slagwerk was al in de Concordia. Vlug wat ontbijten, picknick maken en dan beginnen aan de moeilijkste opdracht van het kamp: alles opruimen en nadien nog eens terug in de valies krijgen. Om 9u30 waren we allemaal net op tijd klaar en het was tijd om naar het station te vertrekken. Enkele keren over en weer rijden naar het station van Jemelle en iedereen was er. Het station van Forrières reden we om veiligheidsredenen maar gewoon voorbij met de auto. Deze keer kwamen we dan ook mooi op tijd en met de juiste trein aan in Leuven. Hanne, Joren en Kevin stonden ons daar op te wachten voor een wandeling naar de Dijleterrassen waar we de picknick in het zonnetje konden opeten. Na de pick-nick begon Tim aan de uitleg van het stadsspel. Het leek allemaal wat ingewikkeld in het begin maar eens iedereen op weg was met zijn smartphone in de hand op jacht naar QR-codes, verliep het spel vlot. Er werden facebook-likes verzameld, het kamplied werd uit volle borst gezongen om centjes te verzamelen, rosse muntjes zoeken, ... Na vele QR-codes en wat gepuzzel vond de groep van Karel en Hanne net op tijd het kistje met de zak snoep! 

De bus naar Rotselaar zat goed vol maar we kwamen op tijd aan voor het gigantische pizzabuffet in de Concordia! Iedereen kon zijn buikje nog een laatste keer goed vol eten voor we aan de raccord begonnen. Kort even inspelen en het eerste publiek kwam al binnen. Na een fantastische King Kong en nog een paar andere stukken volgden al vlug de woorden: 'Tis pauze'. De Jeugd kon even uitblazen en het publiek iets drinken. Het was uiteindelijk een schitterend concert en Jan kon na afloop niet anders dan super trots zijn op wat hij had bereikt met deze groep. Na afloop mocht/moest iedereen nog een Danonepakket mee naar huis nemen want het was tegen de verwachtingen in toch nieit allemaal opgeraakt. Maar desalniettemin: 't kamp was een feest!!! Bedankt Jan! Bedankt Inge! Bedankt Jeugd! Bedankt aan iedereen die heeft mee geholpen, het was echt een schitterende week! En wie weet ...  tot in 2017?cool

Terug naar boven


Editie 2013: La Roche-en-Ardenne

Foto's muziekkamp 2013

Het tiende kamp. Een jubileumeditie en meteen ook de reden dat we geen vier dagen in de herfstvakantie erop uit trokken, maar een hele week in de zomervakantie naar de Ardennen. Het zou een legendarisch kamp worden waarvan we de beleefde avonturen met veel trots mogen voortvertellen aan volgende generaties muzikanten. Dagelijks konden onze belevenissen gevolgd worden op onze blog en dit kampverslag is eigenlijk gewoon een samenvatting van die berichten met en her en der een aanvulling (bedankt aan alle blog-schrijvers!). Maar uiteraard gaan we niet alles aan jullie neus hangen!

Dag 1: vrijdag 19 juli

 

Om 14u15 verzamelden we allemaal aan het station van Wezemaal. Een halfuurtje later begon ons avontuur toen we op de trein stapten. We reden richting Leuven waar we al onze eerste overstap moesten maken naar de trein richting Luik. Met de NMBS-gekende vertraging kwamen we toch nog op tijd aan om onze volgende overstap te maken richting Marche-en-Famenne. Onderweg begon ook de eerste stress toe te slagen: we moesten ons haasten, want we hadden slechts één minuut om onze bus naar de kampplaats te halen. Gelukkig had deze ook vertraging. Opluchting toen we allemaal op de bus zaten. Dankzij onze fluohesjes raakten we niemand kwijt en een halfuurtje later kwamen we met iedereen aan bij ons huisje. De sfeer zat er meteen dik in, ondanks de hittegolf. Onze valiezen en instrumenten waren al aangekomen, de kamers werden verdeeld en dan volgden ons eerste avondmaal in de Ardennen. Na de lekkere bokes, gingen we van start met de repetities onder leiding van onze nieuwe dirigent Jan. De stukken werden voor de eerste keer doorgespeeld, wat al vrij vlot verliep en de eerste valse noten werden ook al gehoord.
De dag vloog voorbij en enkele kennismakingsspelletjes sloten de dag af voor diegene onder de 16 jaar. De ouderen bleven nog gezellig op het terras nakaarten in de warme avond en binnen waagden sommigen zich aan een spelletje aan de pooltafel.

 

 

Dag 2: zaterdag 20 juli

Op de ochtend van de tweede dag - nog voor het ontbijt - besloten enkelen om de Ardense hoogtes al joggend te verkennen. Achteraf bleek dit sportieve goede voornemen een eenmalige gebeurtenis. De rest van de voormiddag werd hoofdzakelijk besteed aan repeteren en na de middag mochten we voor de eerste keer kennismaken met ons eigen zwembad. Het grootste deel van de muziekkampdeelnemers dook het water in, de rest hield het droger door buiten te gaan zonnen.
Na opnieuw een repetitie, mochten we kennismaken met onze kookploeg hun kookkunsten: kip met rijst, ananas en nog een lekker sausje! De rest van de avond werd gevuld met de traditionele muziekkamp-quiz. Een roemrijke overwinning voor Team Awesome, terwijl Team Naamloos grandioos verloor zonder goed en wel te beseffen dat de quiz was afgelopen.

Dag 3: zondag  21 juli

 

De wekdienst hield het toepasselijk bij ons Belgisch Volkslied om daarna te vervolgen met Happy Birthday. Dit bleek iets minder toepasselijk te zijn, aangezien de noten bestemd waren voor Pieter die pas vijf dagen later zijn verjaardag zou vieren.
Uitgedost in de Belgische driekleur verscheen iedereen aan het ontbijt en ook de rest van de dag zou volledig zwart-geel-rood kleuren.
Met de Nationale Feestdag worden een heleboel militairen voor één of andere plechtigheid in Brussel verwacht en zo moesten we afscheid nemen van onze kampdirigent. Samen met zijn twee collega-muzikanten van de muziekkapel van de luchtmacht vertrok hij naar onze hoofdstad en nam zijn vriendin Inge het dirigeerstokje over voor de rest van de dag. Feestdag of geen feestdag, er werd hard gerepeteerd. Na veel inspanning, natuurlijk ook ontspanning met waterspelletjes, knutselen, koken en zwemmen. Tussendoor keken we naar het defilé in een poging om onze vrienden bij de muziekkapel van de luchtmacht te ontdekken, maar helaas verschenen ze onherkenbaar in beeld. Onze nieuwe koning hebben we uiteraard wel gezien. En op een dag die volledig in het teken van België staat mochten frieten met stoofvlees natuurlijk niet ontbreken.

Dag 4: maandag 22 juli

Na een warme nacht werden we gewekt door een iets te enthousiast team dat gewapend met een ratel en een fluitje de kamer binnenviel. Meteen daarna werden we in het zwembad gegooid voor een stevige portie aquagym. Gelukkig had de kookploeg daarna een energierijk ontbijt van spek en eieren voorzien ter compensatie. Dit kwam later nog van pas want het beloofde een drukke dag te worden.

In de voormiddag zoals steeds een repetitie en langzaam maar zeker begon alles meer en meer te klinken zoals het zou moeten.
In de namiddag trokken we onze sportieve kledij aan en vertrokken we naar La Roche. Daar  startten we samen voor een 9 km lange tocht op de Ourthe met de kajak. Een paar omgekantelde kajaks later en vrij doorweekt stonden we samen weer aan wal.  Nog niet iedereen had het gevoel voldoende afgekoeld te zijn, dus sprongen ze maar weer de Ourthe  in voor een welgekome frisse duik.
Na een koekje en een drankje terug richting onze kampplaats. Tot onze grote verbazing, na drie dagen staalblauwe hemel, begon het te regenen en moesten we onze rode kool met patatjes en worst binnen opeten. Gelukkig was de bui maar van korte duur, want er was nog een leuk spel voor ons voorzien: het grote Flintstones-spel. Als echte Fredjes en Wilma's  gooiden we ons op het spel om zo snel mogelijk  grondstoffen te winnen om huizen en instrumenten te kunnen kopen. Na enkele valpartijen (voor de bezorgde mama's: geen blijvende letsels), werden de Betty's uitgeroepen tot de winnaars. Na uitreiking van de prijzen was het bedtijd voor de jongsten onder ons.

 

Dag 5: dinsdag 23 juli

 

Hanne Beyens werd als eerste gewekt die ochtend met - een deze keer wel volledig juiste - Happy Birthday. De luide gong die het eindakkoord opvrolijkte, maakt meteen ook de hele verdieping wakker. Na ontbijt en repetitie, volgde een groot cluedo-spel waarbij zes groepen verschillende opdrachten moesten doen verspreid over de hele kampplaats om de moordenaar van de Godfather te zoeken. Bleek dat Voldemort bij Gargamel op de thee was en dat Malafida het had gedaan.
De namiddag werd gevuld met repeteren en tussendoor konden sommigen de roep van het zwembad niet weerstaan. Na het avondeten trokken we naar La Roche voor een dorpsspel. Na foto's herkennen, de Brabançonne in het Frans, "Excusez moi monsieur, où est-ce que l'école primaire? Merci beaucoup!" en misschien een heel klein beetje valsgespeel, werd de code om de schatkist te openen gekraakt. Tenslotte nog het spook van La Roche bekijken op de ruïnes boven de stad en na het vuurwerk keerden we terug naar het huisje.

Dag 6: woensdag 24 juli

Al zeggen ze het zelf: ze zijn wel wat gewoon, maar nu was onze kookploeg toch zwaar onder de indruk. Maar de eerste avond al hadden ze door dat het er dit jaar wel even iets anders aan toe zou gaan.

 

De eerste avond zagen ze namelijk acht volledige broden in de hongerige monden van al die muzikanten verdwijnen. En die trend zette zich elke dag verder. Enkele cijfers tot nu: 59 broden, 60 pistolets, 130 sandwiches, 7 kg kalkoengebraad, 18 liter spaghettisaus, 17 liter tomatensoep met balletjes, 14 liter komkommersoep, 14 liter kippesoep, 180 chipolataworsten, 7,7 kg spek, 120 croque monsieurs, 14 kg frieten, 7 kg stoofvlees, vele kilo's appels, peren, kiwi's, nectarinnen, watermeloenen, bananen, een paar 100 liter water... Lag het aan het weer? Aan de buitenlucht? Aan de loodzware repetities en de vele spelen? Onze jeugd kan in ieder geval goed eten.
Het programma van de zesde moest lichtjes aangepast worden door het regenweer. De geplande uitstap naar het labyrinth van Barvaux viel letterlijk in het water. De picknick met sandwiches ging dan maar gewoon binnen door, er werd een paar keer gerepeteerd, een spel gespeeld en ook opnieuw veel gegeten natuurlijk.

 

Dag 7: donderdag 25 juli

Voor de verandering: wakker gemaakt worden met Happy Birthday. Maar waarom was het vandaag weer zo? Ahja, vandaag is het ECHT de verjaardag van Pieter! Werd hij nu 11 of is het ondertussen toch al 12?
Een lekker ontbijt werd weer verzorgd door onze kookploeg en daarna was het tijd voor repetitie. De laatste aanpassingen doen voor het concert van die namiddag. De dirigent kreeg anderhalf uur, waar hij toch wel zeker een uur en drie kwartier van benutte. Gelukkig werd de repetitie na de pauze afgelast omdat we natuurlijk al zo fantastisch aan het musiceren waren.

's Namiddag begonnen we alles in te laden om daarna te vertrekken richting La Roche. We hoopten daar alle voorbijgangers te verblijden met een fijn concertje! Spijtig genoeg hadden ze slecht weer voorspeld… Daar aangekomen zagen we het tropische zon lekker branden. Gelukkig dat je altijd zo kan rekenen op de weersvoorspellingen… Eerlijk gezegd waren we wel heel blij met deze temperatuur, al deed het puffen van de muzikanten wel anders vermoeden. Ondanks de voorbijvliegende Harley Davidsons, zon in de ogen, warmte die onze instrumenten liet ontstemmen, zijn we er glansrijk in geslaagd om een fantastisch concert neer te zetten. Na het concert waren er blijkbaar enkele muzikanten die moesten afkoelen in de fontein.
Terug in Les Bains hebben we een lekker plonsje gedaan in het zwembad om daarna te mogen genieten van een heerlijke BBQ!

 

Dag 8: vrijdag 26 juli

Waar de kinderen elke morgen pas iets voor 8u op de meest verscheiden manieren gewekt werden, sloeg de wekdienst vandaag al voor 7u genadeloos toe, deze keer met enkele vriendelijke en bescheiden klopjes op elke slaapkamerdeur. Een half uur later werd iedereen gepakt en gezakt beneden verwacht. Dat lukte wonderwel redelijk. Daar viel het echter tegen. Buiten regende het al serieus. Nog geen enkel ontbijt hadden we binnen gezeten, nu was er niet veel keuze. Maar niet getreurd: de kookploeg had alles enigszins eetbaar bovengehaald. De laatste boterhammen met choco, kaas of hesp werden verorberd, nog wat melk, chocomelk en fruitsap moesten eraan geloven, maar ook gehaktballen, rijstpap en chocomousse konden best wel eens voor ontbijt.
Omdat we gisteren de vrachtwagen al hadden laten terugkeren naar Rotselaar stonden we daar nu nog met alle bagage. Het grootste deel paste in de camionette, maar die zat nu tot aan het plafond vol. Iedereen kreeg nog een paar drankjes en een wafel mee voor onderweg en met de beschikbare auto's werd de groep in de stromende regen naar Camp Roi Albert in Marche-en-Famenne gebracht. Hoewel er een bus voorzien was om het immense terrein te bezoeken, werden de meesten toch behoorlijk nat op de paar plaatsen waar we moesten uitstappen en uitleg kregen over het natuurbehoud waar het leger zich mee bezighoudt. Als laatste onderdeel van de rondrit stonden we vlakbij de tanks die voor het defilé op de Nationale Feestdag uitgerukt waren, waarna we een volledige maaltijd in de mess aten.

En dan werd het stilaan tijd om te vertrekken richting Rotselaar. Al gauw was de groep in fluo-hesjes, netjes aan de kant van de weg op stap naar het station van Marche. Er was intussen geen wolkje of regen meer te bespeuren, de zon brandde stevig en de wandeling van een halfuurtje werd zingend (met het kamplied natuurlijk) afgelegd terwijl iedereen kon opdrogen. De eerste trein ging tot Luik, vandaar ging het verder naar Leuven. De meeste oogjes vielen onderweg één voor één dicht. Waar we ons in de heenreis hadden moesten haasten om de bus te halen, had deze nu 10 minuten vertraging. In de veel te kleine bus stonden we dicht op elkaar en waren blij dat Rotselaar Dorp eindelijk in zicht kwam. In de Concordia was het (toen nog) een stuk frisser. We pakten voor de laatste keer onze instrumenten en namen enkele passages samen door. In de foyer stonden de boterhammetjes op ons al te wachten. Zo veel honger als de vorige dagen hadden we echter niet, misschien waren we wel een beetje zenuwachtig voor het concert....
Niet dat het nodig was: de ingestudeerde stukken werden prima gebracht met veel aandacht voor dynamiek en muzikaliteit. De nodige (hilarische) filmpjes tussendoor gaven het publiek al een klein beetje een idee hoe we het daar hadden gehad. Niet dat iemand zich dat moest afvragen: de glunderende (weliswaar vermoeide) gezichten maakten duidelijk dat we er een fantastische week hebben opzitten: zowel de schitterende accomodatie, het mooie weer, de zeer uiteenlopende activiteiten, de op-en-top-maaltijden, de super sfeer en niet te vergeten de prachtige muziek.

 

Voor sommigen hun allereerste kamp, voor enkelen al hun tiende, maar weer even geweldig. Spijtig dat het nu weer zo lang wachten is voor het elfde.

 

 

Terug naar boven


Editie 2011: Oud-Heverlee

Foto's muziekkamp 2011

Na de laatste schooldag voor de herfstvakantie verzamelde een hoop enthousiaste jonge muzikanten om op muziekkamp te gaan. Een ondertussen legendarisch muziekkamp dat slechts om de twee jaar wordt georganiseerd, maar waarvan iedereen na afloop altijd zegt dat het elk jaar zou moeten zijn. De verwachtingen waren weer hoog gespannen toen we allemaal aan de rotonde stonden, klaar om te vertrekken, maar er was al meteen een probleem…

Dag 1: vrijdag 28 oktober 2011

“Waar is de bus?” Zo klonk de vraag die velen zich stelden daar op de parking. De bestemming van deze editie van het muziekkamp was Oud-Heverlee en - laten we eerlijk zijn - dat is toch niet de moeite om een bus voor in te leggen. Het antwoord dat dus werd gegeven was: “Te voet!”. Wat eerst nog een grap leek, werd al gauw werkelijkheid toen de uitleg werd gegeven voor de dropping die op het programma stond. De deelnemers werden in kleinere groepjes verdeeld en moesten instappen bij verschillende chauffeurs. Begeleid door uitwuivende ouders reed een colonne auto’s uit Rotselaar weg en was het muziekkamp echt begonnen.

Na enkele kilometers begon deze colonne zich op te splitsen naar de verschillende vertrekpunten van de dropping in en om Oud-Heverlee. Warm ingeduffeld en gewapend met fluohesjes, zaklampen en een kaart zonder begin- of eindpunt ging de tocht verder. Toen de eerste groep pas na een uur op de kampplaats Don Bosco arriveerde, begon duidelijk te worden dat kaartlezen niet de beste vaardigheid is van de SCR-Jeugd. Iedereen was op een bepaald moment immers niet zeker of het echt de bedoeling was om in een bos terecht te komen.

Nog een uur later was iedereen aangekomen en eenmaal terug op adem van de beleefde avonturen tijdens de dropping, begon de eerste repetitie onder leiding van Kevin. Dit zorgde meteen voor de nodige verwarring aangezien de vaste dirigent van de jeugd ook Kevin heet. Voor alle duidelijkheid: het gaat hier dus om een andere Kevin. De stukken werden een eerste keer doorgespeeld, met de nodige vergeten kruisen en mollen.

Ondertussen had ook de kookploeg niet stilgezeten, want voor het slapengaan kregen we nog pudding voorgeschoteld. Na een korte kennismakingsronde en een beetje film, trokken de meesten al snel richting de slaapzak.

 

Dag 2: zaterdag 29 oktober 2011

Het brute geweld van de megafoon werd die ochtend ingezet als wekker. Een stevig ontbijt van onder andere spek met eieren stond klaar om opgegeten te worden. De rest van de voormiddag werd besteed aan repeteren en tegen de middag meenden sommigen zelfs al enkele bekende melodieën te herkennen.

Macaroni met kaas en hesp vulde de magen en zo werd begonnen aan de namiddagactiviteit die zich buiten in het bos zou afspelen. Het georganiseerde spel kan het best omschreven worden als muziekinstrumenten-smokkelspel. Twee groepen streden tegen elkaar om het grootste en beste orkest te worden, maar hiervoor hadden ze instrumenten nodig. Eerst moest er dus geld verdiend worden door opdrachten uit te voeren bij de geldhandelaars, met dat geld werden dan bij de mobiele verkopers in het bos instrumenten gekocht om deze vervolgens voorbij de douaniers te smokkelen en zo veilig in het kamp te krijgen. Natuurlijk werd er niet met echte instrumenten door het bos gerend, maar met dozen, plankjes en flessen. Zo was een dwarsfluit bijvoorbeeld een korte pvc-buis, maar een bastuba was een lege waterbidon van 20 liter. Je kan zo al raden dat het één net iets gemakkelijker te smokkelen is dan het ander. Na twee uur heen en weer geloop tussen de bomen had elk kamp al een behoorlijk aantal instrumenten verzameld, maar er kon natuurlijk slechts één zijn met het grootste en beste orkest.

Vervolgens stond er opnieuw een repetitie op het programma. Tijdens de maten rust werd al druk gespeculeerd wat er als avondeten zou geserveerd worden en het gerucht (inclusief geur) van kip begon zich te verspreiden. En inderdaad, na anderhalf uur repeteren werd de kip met rijst gulzig naar binnen gespeeld.

Voor de volgende repetitie moesten de jongens hun slaapkamer afstaan, want daar zouden de kopers hun partiële repetitie houden onder leiding van Kevin. De slagwerkers bleven samen met Daan gewoon bij het slagwerk terwijl Liesbet met de houtblazers naar de multifunctionele zaal trok.

Voor de avondactiviteit moesten de deelnemers aan het muziekkamp zich van hun meest intelligente kant tonen tijdens een quiz. Vijf groepen streden voor de overwinning in rondes met vragen en raadsels en ook de gegeerde drukknoppen keerden weer even terug! Liesbet vervulde opnieuw haar taak als volleerd quizmaster en na meer dan twee uur van zenuwslopend op zoek gaan naar de - niet altijd noodzakelijk - juiste antwoorden, werd dan eindelijk het resultaat bekend gemaakt.

De eindscores lagen zeer dicht bij elkaar, maar ook hier geldt weer: slechts één groep kan winnen en die mochten als eersten iets gaan kiezen aan de prijstafel waar de marcellekes het meest begeerde object bleken te zijn. Met hilarische gevolgen…

 

Dag 3: zondag 30 oktober 2011

De volgende ochtend werden de slapende muziekkampdeelnemers uit hun dromen gehaald door the A-team, of toch alleszins door de muziek ervan. De heroïsche melodie galmde door de gangen en werd daarna op algemene aanvraag nog een keer afgespeeld. Zo konden ze nog enkele minuten langer blijven liggen natuurlijk. En dan te bedenken dat ze nog een uur extra slaap hadden gekregen door de winteruurregeling (waarin overigens niemand zich heeft vergist).

Velen konden maar moeilijk wakker raken, maar Daan bracht daar snel verandering in door een rondje ochtendgymnastiek op de binnenkoer. Nadat de spieren waren losgegooid ging het weer verder naar een volgende repetitie. Maar van al dat actief zijn, bewegen en muziek spelen krijgt een mens natuurlijk honger. Gelukkig was de kookploeg ook nog steeds op het kamp en zorgde zij opnieuw voor een middagmaal van belegde broodjes. Met hernieuwde energie begaf de groep zich terug naar buiten voor allerhande pleinspelen. Opnieuw werd het een namiddag vol rennen waar wel enkele (licht)gewonden te noteren vielen. Min of meer heelhuids begonnen we aan de volgende repetitie. Er werden steeds minder wijzigingstekens vergeten, tussen piano en forte was ook al vaker verschil te horen en zelfs de meeste noten waren juist! Met andere woorden: het begon goed te klinken.

 

Helaas was ondertussen wel de laatste avond van het muziekkamp aangebroken. Traditiegetrouw ingezet met een uitgebreid diner van meerdere gangen waarbij de kookploeg zich van zijn beste kant kan laten zien (iets wat hen dit jaar toch ook weer gelukt is). Ook de invulling van de avond zelf was allerminst normaal te noemen, want de avond droeg de titel ‘Barbie & Ken’-avond. Iedereen verscheen in aangepaste outfit op de catwalk voor een deskundige jury. Dat er een jury aanwezig was, lag aan het feit dat het hier om een verkiezing ging. Tegen het einde van de avond zouden immers de ertitels uitgereikt worden van Miss Barbie en Mister Ken. Door middel van verschillende opdrachten konden punten verdiend worden om in de finale te raken. Een badkamermat, snoepmuizen in muizenvallen, pingpongballen en glazen, blikjes en ongekookte spaghetti en zelfs enkele bh’s passeerden de revue en dan maakte de jury de tien halvefinalisten bekend. Na nog een vragenvuur vielen hier twee Barbies en twee Kennen af. De drie overgebleven koppels moesten daarna in de finale enkele dansopdrachten uitvoeren tot er uiteindelijk nog maar één koppel overbleef. Uiteindelijk werden Barbie Elien en Ken Tim door gastjuryleden Bart en Luc gedecoreerd met een lint. Het volgende moment werd een minifuif gestart en hoe later het werd, hoe meer mensen er zich richting de slaapzalen begaven.

 

Dag 4: maandag 31 oktober 2011

Na de memorabele avond van de dag voordien was het toegestaan om een uurtje langer te slapen, maar om stipt 9 uur sloeg de wekdienst toch opnieuw genadeloos toe. Met kookpotten en pollepels werd iedereen uit zijn bed gegalmd. Met kleine oogjes begonnen ze aan het ontbijt en die oogjes waren tijdens de repetitie al niet veel groter.

Het kamp liep naar het einde en het eten was ondertussen ook al aan het opraken. Toch slaagde de kookploeg er in om ons te verrassen door alle restjes van de afgelopen dagen te combineren voor het lekkere middagmaal. Terwijl de borden, bestek en glazen voor de laatste keer dat muziekkamp in de afwasmachine verdwenen, begon iedereen met het verzamelen van zijn of haar eigen spullen die gedurende de afgelopen dagen zowat overal verzeild waren geraakt. Onze kampplaats begon er langzaam maar zeker weer uit te zien zoals  we er vrijdagavond waren ingetrokken en door vereende krachten hadden we zelfs tijd over om nog buiten te gaan spelen.

De generale repetitie die volgde was veelbelovend en nadat we het laatste avondmaal hadden genuttigd (pizza’s!) begonnen de eerste nieuwsgierige ouders al toe te komen in onze concertzaal. Dat de sfeer er vier dagen goed heeft ingezeten, was overduidelijk te horen aan het enthousiasme waarmee de muziekstukken werden gespeeld. Ook nu weer moest met verbazing door het publiek vastgesteld worden hoe veel er toch kan ingestudeerd worden op korte tijd. Zes muziekstukken, zes filmpjes, een hoop bedankingen en een daverend applaus later zat het slotconcert er na een klein uurtje op.

 

Het muziekkamp dus ook.

 

Toen we ietwat triestig met ons instrument en valies de kampplaats weer verlieten, was er ten minste één gedachte die alvast een beetje troost bracht: gelukkig gaan we in 2013 opnieuw! Naar de Ardennen! Een hele week! En dat in de zomervakantie al!

 

 

 

 

Editie's jaren stillekes - 2009

Ja, we zijn ook voor 2011 nog 7 keer op muziekkamp geweest en ja die waren ook allemaal zeer plezant, maar toen hadden we nog geen website om een verslag op te typen :)

Terug naar boven